Obronę wprowadza się po opanowaniu podstawowych technik ataku, a następnie rozwija równolegle z nimi w pracy z partnerem. Tylko z partnerem można w pełni ćwiczyć dystans, wyczucie momentu i kierunek ataku.
Ćwiczenia partnerskie wykonuje się sprawną bronią treningową, w wymaganym wyposażeniu ochronnym oraz z wcześniej uzgodnionymi zadaniami, prędkością i siłą kontaktu.
Działania obronne NMA dzielą się na cztery główne grupy:
Broń przechwytuje atak lub zmienia jego trajektorię. Ze względu na charakter kontaktu wyróżnia się następujące rodzaje obrony bronią:
- blok — twarde zatrzymanie ataku podstawioną bronią;
- zejście po stycznej — styczny kontakt kling, pozwalający przepuścić uderzenie przeciwnika po bezpiecznej trajektorii;
- zbicie — krótkie, aktywne oddziaływanie zmieniające trajektorię ataku;
- związanie — utrzymanie kontaktu i nacisku w celu kontrolowania broni partnera lub linii centralnej.
Kontakt stara się przyjmować silną lub środkową częścią własnej klingi przeciwko środkowej lub słabej części klingi przeciwnika, zachowując strukturę ciała i nie wystawiając dłoni ani łokci na linię ataku.
Atak może nie dosięgnąć celu dzięki:
- zerwaniu dystansu;
- przemieszczeniu się w bok względem linii ataku;
- skróceniu dystansu z jednoczesnym wejściem do wnętrza skutecznego łuku ataku, zamknięciem zagrożonej linii lub związaniem broni.
Obrona przez przemieszczanie się wymaga dobrego wyczucia dystansu i znajomości odpowiednich rodzajów pracy nóg. Unik nie powinien zmieniać się w niekontrolowany, ciężki ruch, który przeciwnik może wykorzystać.
Obrona ustawieniem ciała pozwala usunąć tułów lub inną część ciała z linii ataku bez istotnej zmiany dystansu, z zachowaniem równowagi i gotowości do dalszego działania. Możliwości obejmują:
- zmianę położenia jednej lub obu rąk;
- unik głową;
- unik tułowiem;
- przysiad;
- cofnięcie nogi.
Obrona może jednocześnie tworzyć zagrożenie: broń zamyka zagrożoną linię, utrzymując sztych lub część uderzającą skierowane w stronę przeciwnika.
W niektórych przypadkach nie dochodzi do bezpośredniego kontaktu broni. Kontrola przestrzeni klingą lub skrócenie dystansu mogą ograniczyć możliwości przeciwnika, zakłócić przygotowanie ataku albo zmusić go do zmiany działania.
Własny atak można również wykonać z jednoczesnym związaniem broni przeciwnika. Sama kontra nie jest jednak obroną. Jeśli linia pozostaje otwarta i obaj uczestnicy otrzymują trafienie, zadanie obronne nie zostało wykonane.
Dobra obrona:
- rozpoczyna się we właściwym momencie;
- skutecznie zamyka zagrożoną linię;
- jest wykonywana minimalnym niezbędnym ruchem, z zachowaniem równowagi i struktury ciała;
- chroni dłonie i przedramiona;
- kończy się w pozycji umożliwiającej odpowiedź, utrzymanie kontroli lub bezpieczne wyjście z kontaktu.
Podstawowe bloki
Podstawę systemu stanowią dwa lustrzane półłuki skierowane w dół i dwa skierowane w górę. Punkty na nich wyznaczają charakterystyczne położenia klingi, a wychodzące z tych punktów wektory — kierunek jej ruchu w danym momencie. Bloki wykonywane rękami klasyfikuje się według tej samej zasady.
Podstawowe bloki mają obszerną trajektorię. Stanowią czytelną formę początkową, z której stopniowo rozwija się łagodniejsza, bardziej zwarta i ekonomiczna obrona.
Półłuk w dół
Podczas ruchu po półłuku klinga przechodzi kolejno przez trzy główne położenia:
Półłuk w górę
Trajektoria w górę tworzy kolejne trzy położenia odniesienia:
Klasyczne zasłony szermiercze zamykają cztery główne sektory. W NMA górne i dolne sektory przecinają się jednak w strefie tułowia, dlatego można ją chronić blokami charakterystycznymi dla obu grup.
Podobieństwo do klasycznych zasłon dotyczy przede wszystkim położenia broni i zamykanej linii. NMA łączy techniki zachodnie i wschodnie, a jej system klasyfikacji opiera się przede wszystkim na biomechanice, dlatego nie zależy od rodzaju broni ani od tego, czy broń jest w ogóle używana.
Rozszerzone informacje są dostępne dla zarejestrowanych członków klubu.