W szermierce broń kontroluje linie przestrzeni, natomiast praca nóg określa dystans i moment kontaktu. Przemieszczanie się pozwala wejść we własny dystans ataku bez oddawania przeciwnikowi inicjatywy, sprowokować działanie albo przyjąć atak z przygotowanej pozycji. Dlatego wynik wymiany często zależy od ruchu jeszcze przed zetknięciem się kling.
Dobre przemieszczanie się jest skoordynowane z pracą broni, nie zdradza zamiaru, zachowuje równowagę i pozwala bez dodatkowego przygotowania zatrzymać się, zmienić kierunek, zaatakować, obronić się lub kontynuować ruch. Zakres i wysiłek ruchu nie powinny być większe, niż wymaga tego zadanie.
Kierunki
Względem linii ataku ruch dzieli się na:
Podłużny
Ruch podłużny — szybko zmienia dystans do przodu i do tyłu.
Poprzeczny
Ruch poprzeczny — przesuwa ciało względem aktualnej linii ataku, podczas gdy broń utrzymuje lub przejmuje kontrolę nad linią centralną.
Diagonalny
Ruch diagonalny — jednocześnie zmienia dystans i wzajemne położenie linii.
Mechanika nóg
Krok przechodzący
Tylna noga przechodzi do przodu obok przedniej, zmieniając nogę prowadzącą i stronę pozycji. Pozwala to szybko pokonać duży dystans, ale wymaga kontroli podczas przenoszenia ciężaru.
Podkrok (krok zbierający)
Na przykład podczas ruchu do przodu tylna noga najpierw zbliża się do przedniej, po czym przednia kontynuuje ruch albo odtwarza pozycję. Taki krok zwiększa potencjalny zasięg następnego działania, lecz na krótko zwęża podstawę podparcia.
Odstąpienie (krok szermierczy)
Ruch rozpoczyna noga najbliższa wybranemu kierunkowi, po czym druga odtwarza roboczą szerokość pozycji. Noga prowadząca się nie zmienia.
Wypad
Przednia noga gwałtownie zwiększa dystans, tylna zachowuje podparcie, a pozycja się wydłuża. Wypad zapewnia większy zasięg, ale wymaga kontrolowanego powrotu lub kontynuacji ruchu.
Półkrok
Krótki wypad z powrotem do pozycji wyjściowej to półodstąpienie. Szybkie przyciągnięcie przedniej nogi do tylnej (na przykład w celu usunięcia jej z linii uderzenia), a następnie powrót do pozycji wyjściowej to półpodkrok.
Krok obrotowy
Jedna noga stanowi oś obrotu, a druga porusza się po łuku. Służy do zejścia z linii ataku, zmiany kąta oraz orientacji tułowia.
Krok trójkątny
Podczas kroku trójkątnego tylna noga staje w jednej linii z przednią, po czym przednia zajmuje wcześniejsze miejsce tylnej. Sekwencję można też wykonać odwrotnie: przednia noga przechodzi na linię tylnej. Inny wariant polega na przestawieniu jednej nogi do innego wierzchołka umownego trójkąta, aby zmienić kierunek ataku.
Modyfikatory
Ustawienie tułowia
Tułów może być ustawiony frontalnie, bokiem albo półfrontalnie. Szerokość kroku zmienia się zależnie od dystansu i potrzeby zachowania możliwości wykonania kolejnego działania.
Podparcie
Przemieszczanie się może odbywać się na podłożu albo obejmować skok („w powietrzu”). Ruch z fazą bez podparcia pozwala szybko pokonać dystans, ale czasowo ogranicza możliwość zmiany kierunku, dlatego stosuje się go w konkretnym celu.
Zasadniczo wysokość środka ciężkości ciała nad podłożem nie powinna się znacząco zmieniać. Jest to jednak dopuszczalne, jeśli stanowi część techniki — na przykład podczas uniku przed uderzeniem przeciwnika albo wzmacniania własnego uderzenia opadającego przez lekkie obniżenie środka ciężkości.
Zasady ćwiczenia
-
01
Najpierw przećwicz stabilną formę przemieszczania się bez broni.
-
02
Dodaj broń, nie zmieniając jakości ruchu.
-
03
Przećwicz reakcję na ruch partnera lub instruktora.
-
04
Połącz przemieszczanie się z pojedynczym atakiem lub obroną.
-
05
Ćwicz atak lub obronę w ruchu jako reakcję na odsłonięcie lub atak.
Połączenie kierunków, sposobów pracy nóg, ustawienia tułowia i rytmu tworzy niemal nieograniczoną liczbę przemieszczeń. Celem klasyfikacji nie jest zapamiętanie ich wszystkich, lecz zrozumienie elementów, z których powstaje ruch.