Trójjedność przeciwieństw to nasza idea równowagi w trzech wymiarach: między tradycjami Wschodu i Zachodu, rozwojem materialnym i wewnętrznym oraz dziedzictwem i innowacją. Równowaga nie oznacza dzielenia wszystkiego po równo między dwa bieguny. Wymaga wyjścia poza jednostronność i połączenia tego, co wnosi każda ze stron — w zgodzie z faktami, etyką, kontekstem i doświadczeniem.
1. Tradycje Wschodu i Zachodu
Wielu spośród osób, które tworzyły początki naszej wspólnoty, trenowało wschodnie sztuki walki: karate, wushu, kenjutsu i Viet Vo Dao. Ich doświadczenie ukształtowało nasze pierwsze podejście, dlatego wiele naszych technik wywodzi się z japońskich i chińskich tradycji miecza, szczególnie metod związanych z kataną, dao i jianem. Wkrótce zaczęliśmy jednak poznawać i włączać do praktyki wartościowe metody europejskiej szabli, długiego miecza i rapiera, a także współczesnych środowisk HEMA i HMB.
Zarówno tradycje Wschodu, jak i Zachodu oferują wartościowe metody. Porównujemy je w praktyce i zachowujemy to, co okazuje się skuteczne, bezpieczne i przydatne także poza pierwotnym kontekstem.
Ta sama zasada kształtuje nasze spojrzenie na kulturę. „Wschód” i „Zachód” nie są jednolitymi ani wzajemnie wykluczającymi się sposobami myślenia. Uczymy się od obu, pamiętając o ich odmiennej historii i kontekście.
2. Rozwój materialny i duchowy
Żyjemy w świecie materialnym, dlatego nasze metody, w tym przygotowanie do walki, opieramy na obserwowalnych faktach, nauce o sporcie, biomechanice, psychologii i praktycznych próbach. Fakty pomagają nam dobierać metody; refleksja i etyka — wyznaczać cele.
Wspieramy również zdrową ambicję, by wkładać wysiłek w poprawę jakości życia, w tym dobrobytu finansowego. Samurajowie i rycerze należeli przecież do zamożnych warstw wojowniczych, które mogły sobie pozwolić na kosztowne miecze. Stabilność i niezależność ułatwiają dbanie o siebie, wspieranie innych i poświęcanie czasu praktyce NMA.
Jednocześnie cenimy rozwój duchowy, rozumiany jako medytacja, uważność, namysł etyczny i rozwijanie uwagi. Stan psychiczny i fizyczny wpływają na siebie nawzajem, dlatego żadnego z nich nie da się w pełni rozwijać w oderwaniu od drugiego.
Szanujemy różnorodne przekonania i religie naszych członków. Zakon nie przedstawia jednak twierdzeń nadprzyrodzonych jako ustalonych faktów, nie narzuca przekonań, nie wynosi jednej religii ponad inne ani nie promuje poglądów sprzecznych z wiarygodnymi dowodami.
3. Dziedzictwo i futuryzm
Historyczne tradycje sztuk walki Wschodu i Europy zachowały ogromny zasób gromadzonej przez pokolenia wiedzy. Wolimy badać, sprawdzać i rozwijać to dziedzictwo, niż je ignorować i twierdzić, że stworzyliśmy od podstaw całkowicie „nowy styl”.
Jednocześnie nie popieramy dogmatycznego przywiązania do jednej szkoły ani nie wymagamy wyłącznej lojalności wobec własnej. Głęboka specjalizacja może być cenna, lecz żadnej tradycji nie należy uznawać za kompletną, nieomylną i niepodlegającą zmianom.
Z szacunkiem studiujemy historyczne systemy, ale ich zachowanie nie jest naszym jedynym celem. Dawni mistrzowie działali w granicach wiedzy, kultury, broni, zasad i ograniczeń swojej epoki — ostatecznie oni również byli ludźmi.
Współczesna nauka o sporcie, biomechanika, metody nauczania, wyposażenie ochronne oraz badania nad zapobieganiem urazom rozwinęły się znacząco. Łączymy odziedziczoną wiedzę ze współczesną weryfikacją, aby trening był skuteczniejszy, bezpieczniejszy, bardziej elastyczny i lepszy jakościowo.
We wszystkich trzech wymiarach równowaga nie jest nieruchomym punktem pośrodku ani kompromisem dla samego kompromisu. Jest świadomym połączeniem różnych sił w proporcji odpowiedniej dla człowieka, celu i okoliczności.